Zobacz też:






stronom dopomagała. Namiętna Włoszka wydziwić się nie mogła, jak Polka może kochać, a nie być zazdrosną.
Pod koniec karnawału, dwóch podróżujących Anglików przyjechało do Warszawy, i natychmiast do pierwszych towarzystw, na ręku, że tak powiem, ich wniesiono. Bo u nas w Warszawie, byle Anglik lub Francuz, wszystkie domy dla niego otworem, wszędzie mile przyjęty, ugoszczony, zatrzymany; jeżeli potem polskiej gościnnści sprawiedliwości nie oddaje, powiedzieć o nim można, niewdzięczny!
U księżnej W. po dobrym obiedzie, kilkanaście osób odpoczywało w salonie. Na kominie palił się ogień, mężczyźni przed nim stojąc, rozmawiali o polityce. Duży stół okrągły otaczały same kobiety, pomiędzy niemi, rozpiera! się na kanapie jeden z przybyłych Anglików! Ani młody ani stary, ani piękny ani brzydki, ani głupi ani rozumny, miał jednak w sobie coś uroczego, był Anglikiem! Przyjeżdżał z Londynu, powiadano, że na Kamczatkę udaje się wprost do Ameryki. Największa niedorzeczność z ust jego wyszła, uważaną była za oryginalność dowcipnąZa coby krajowca wyrzucono przez okno, pobudzało do śmiechu, il est charmant! powtarzano do koła.
Jedna zdam napomknęła o nowo wynalezionym spo-
sobie zachowania płci w Całym blasku, a pleć jej nie była naruszoną:
"I czemuż pani tego sposobu nie robisz?" rzekł do niej. Gdy się go rozpytywano o Lady Morgan, czy młoda, czy ładna? "brzydka" odpowiedział, a odwracając się do sąsiadki: "do pani podobna" dodał.
Hrabina Nowodworska najwięcej nim była zajętą, najwięcej z nim rozmawiała.
"Słyszałem, że pani doskonałą jesteś śpiewaczką" zapytał, "a czy umiesz śpiewać Gott sawe the king?"
Nie umiem. "
"To nic nie umiesz. "
"Umiem ocenić grzeczność mieszkańców Wielkiej Brytanii."
"Doprawdy?"
"I wiesz do czego podobna ?" "do angieskiego boksa. "
Ho! ho! ho! zaśmiał się na cale gardło, opowiedzcie mi panie", zawołał rozochocony wyspiarz, "dla czego tak wielką macie reputacya piękności w całej Europie? A jednak od trzech dni jestem w Warszawie i dotąd ani jednej pięknej kobiety nie napotkałem? Te już nie młode, tamte za młode, jeszcze dziećmi, widać, zem do was albo za późno, albo za wcześnie przyjechał. Gdybym to mógł był przewidzieć, był-
bym wprost do Ameryki popłynął, a tak szkoda czasu i pieniędzy. "
"Lękaj się jednak milordzie", przerwała mu Emilia, -abyś w Warszawie nie napotkał się z większą burzą jak na Oceanie, z większem niebezpieczeństwem od napadu korsarzy: abyś w niej prócz pieniędzy czegoś innego nie utracił. "
"Ja się ani burzy ani korsarzy nie boję. " "A cóż poczynasz na morzu, kiedy napadnięty od przemagająccgo nieprzyjaciela, widzisz, ie zwycięztwo niepodobne, a ucieczką już się ratować nie moznar"
"Je vais à l'abordage. "
"Et si l'on vous y recoit avec une borée?"
"Je ne crains aucune bordée pas mime celle de vos beaux yeux. "
"Coś nasz Anglik w grzeczności się wdaje, biedny Kupidynek, " odezwał się jeden ze stojących przed kominem.,
"Szczęśliwy Kupidynek!" przecedził drugi przez zęby.
Kiedy hrabina Nowodworska zstępowała ze schodów a książe Hilary rękę jej podawał, cała rozpromieniona radością: "Wszak to Fryderyk Wielki utrzy-
mywał?" zapytała: "nie opuszczaj pory, korzystaj z okoliczności, a przy tobie zwycięztwo. "
"I Napoleon Wielki," odpowiedział z uśmiechem książe Hilary, "nie opuszczał pory, korzystał z okoliczności, a jednak dzisiaj dogorywa na odludnej skale, w niewoli angielskiej. "
Adelina miała jeszcze dni z dziesięć zabawić w Warszawie, ale odebrawszy naglące zaproszenie do Wiednia, nic nikomu niemówiąc, napisała kilka pożegnalnych listów i czekała wieczoru, aby tego samego dnia wyjechać z Warszawy. Jeden tylko uwiadomiony o tem Andrzej Poliński, cały ten dzień ostatni przepędził u niej. Nie spodziewał się tak nagłego ciosu, nie był przygotowany do myśli, że ją więcej nie obaczy; źyć bez niej zdawało mu się niepodobieństwem! I czemuźby za nią nie pospieszył? Ale podróż do Wiednia, do Wioch dużo wymagała pieniędzy, a on ich nie miał. Wprawdzie długi popłacił, kredytby się znalazł, ale nie wielbi, niewystarczający; a potem czas tak krótki, ie niepodobieństwem było wszystko załatwić, o paszport się wystarać. Rady sobie dać nie mógł, był najnieszczęśliwszym z ludzi. I w tej męczarni przepędził dzień cały. Pocieszała go Adelina, ale w jej czarnych oczach spostrzegałeś coś czulszego nad litość, coś rzewniejszego nad słowa przy-